ظاهرا یک چرخش و ساختار مدوری بازیگر ـ کارگردان در حوزه طنز تلویزیونی در حال شکل گرفتن است. بعد از سعید آقاخانی اینک نوبت به رامین ناصرنصیر رسیده تا این بار در مقام کارگردان، داستانی کمیک را روایت کند. اینکه بازیگری پس از سالها تجربه کار طنز در تلویزیون به کارگردانی روی بیاورد فینفسه اتفاق بدی نیست. فقط مساله این است که سابقه و تجربههای متعدد به نوآوری در عرصه نمایش و طنز تلویزیونی منجر نشده و همان فضاسازیها و شخصیتپردازیها و رویکرد طنازانه مورد استفاده قرار گرفته و بازتولید شده است، در حالی که مثلا سروش صحت در ساختمان پزشکان طرح نویی درانداخت و یک گونه متفاوتتری از طنزهای تلویزیونی را عرضه کرد که این تازگی با جذب بیشتر مخاطب نیز همراه شد. توجه به مسائل اجتماعی روز که دیگر چندان هم قابل تفکیک از مسائل خانوادگی نیست میتواند بهترین سوژه برای دستمایه قرار گرفتن یک مجموعه تلویزیونی باشد، اما به صرف یک یا چند سوژه به اصطلاح مد روز برای این کار کافی نیست، بلکه فرم و ساختاری که برای روایت و بازنمایی این موقعیتها مورد استفاده قرار میگیرد نیز مهم است. به هر حال در جامعهای زندگی میکنیم که بحران و نابهنجاریهای اجتماعی به هر دلیل افزایشیافته و پررنگ شده است و اینکه یک مجموعه تلویزیونی با زبان و لحنی طنازانه سراغ این مسائل رفته و در پس لبخندی که بر لبان مخاطب مینشاند به آسیبشناسی این معضلات هم میپردازد. در این خصوص معضلاتی چون کلاهبرداری، ثروتاندوزی، سادهلوحی و تاثیرات مخرب برنامههای ماهوارهای به تصویر کشیده میشود. هرچند هر کدام از این موارد به تنهایی واجد ظرفیت بالایی برای پرداختی عمیقتر بوده و این شیوه کشکولوار که از هر مساله چیزی در سبد قصه بگذاریم در نهایت به نوعی سطحینگری میانجامد که دستکم آن سویه آسیبشناختی و نگاه جدیتری را که در پس این قصههاست، کمرنگ میکند. البته سرگرمی، مهمترین پیامی است که اگر هر مجموعه تلویزیونی بتواند آن را تضمین کند کار بزرگی رخ داده است. کارگردانان مجموعه های طنز باید با ریسک پذیری عرصه های جدیدی را به روی مخاطب بگشایند. اگر بخواهیم خانه اجارهای را در چارچوب همین شمایل متداول و همیشگی طنز بررسی کنیم چندان هم بیمزه و دافعهبرانگیز نیست. به هر حال داستانهای این سریال در یک مجموعه مسکونی که چند خانواده مختلف با مختصات و ویژگیهای خاص خود زندگی میکنند، اتفاق میافتد. زندگی هرکدام از خانوادههای این مجتمع، تحت تاثیر ماجراهای روزمره قرار میگیرد که اگرچه وقوعشان دور از ذهن نیست، اما تبعاتی دارد که فضایی شیرین و طنزآلود پدید میآورد. خانه اجارهای در واقع یک مجموعه طنز آپارتمانی ـ شهری نیز محسوب میشود که شاید برای بسیاری از مردم ایران در سراسر کشور به عنوان دغدغه است به بهانهای برای خندیدن تبدیل نشود. لذا ما در طنزپردازیهای تلویزیونی نیز به یک نوع پایتختزدایی و آپارتمانگریزی نیازمندیم تا یک خط در میان مسائل و معضلات اجارهنشینی و آپارتماننشینی به موضوع همیشگی طنزهای تلویزیونی بدل نشود. خانه اجارهای در ۹۰ قسمت ۴۰ دقیقهای آماده شده و با توجه به همین طولانی بودن با این خطر مواجه است که ریتم خود را از دست داده و نتواند مخاطب را با خود همراه کند. واقعا پس از تجربههای متعدد در کارهای ۹۰ شبی، سرپا ماندن چنین مجموعههایی در یک فصل، دشوار است نظرات شما عزیزان:
خیلی چهره زیبایی داره از نظر من...
ولی از اینکه مجری باشه زیاد خوشم نیومد تو برنامه سفید پررنگ... عکسای ک با فتوشاپ روش کار شده اصلا شبیه خودش نیس!!! ولی در کل لاو یو ![]() ![]() ![]() ![]()
عاشقتم امیر جان
![]()
خيلي بازيگر خوبيه!!
من عاااااااااااااشقش ام !!!! ![]() ![]() ![]() |
About![]()
به وبلاگ خودتان خوش آمدید
Archivesارديبهشت 1391فروردين 1391 اسفند 1390 بهمن 1390 Authorsهوادار امیرLinks
هواداران تراکتور سازی
SpecificLinkDump
هواداران تیم تراکتور سازی Categories
کاربران آنلاین: بازدیدها :
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() یه حرفایی از (آکادمی موسیقی گوگوش) - مرجع کد آهنگ مرجع کد آهنگ |